هامون سترون ؛ شعري از استاد احمد باراني

استاد احمد باراني دانشجوي دكتري ادبيات فارسي و دبير دبيرستان دهخدا شهرستان دورود است. موضوع تز دكتراي ايشان بررسي گويش لري است.  شعر هامون سترون را از وبلاگ ايشان برگرفته ايم: 
هنگام خزان است و شب تيره‌ي بهمن
دل در هوس روشني و گردش گلشـن
افسوس خزان كرده دراين ناحيه مسكن
در زابل هستي ، ز پي مـــرگ تهمتن
                                    كارم شده شيون ؛ هامون سترون   
ديري است نگاهم سوي زابل نگران است
هامون بهاري همه جا خــوار خزان است
نيلـــــوفر آبي به دل خاك نهان است
ضحاك ستم در دل اين دشت دوان است
                                        آماده‌ي كشتن ؛ هامون ستــرون
گفتــــــــند هزاره به هزاره تو بزايي
زنگ از رخ غم‌ديده‌ي ايران ، بزدايـــي
فرياد كــــــــني بر ستم و ظلم نپايي
اي آرزوي مردم ايران تو كجـــــــايي
                                          اي رفته ز ميهن ؛ هامون ستـرون
گفتـند كه خورشيد جهان‌تاب ، تويي تو
سرمايه‌ي هر چشــمه و هر آب ، تويي تو
در ديده‌ي خون‌بار جهان ، خواب ، تويي تو
مواج و خروشــــنده و بي‌تاب ، تويي تو
                                             اي چشمه‌ي روشن ؛ هامون ستـــــرون
گفتـــــند كه نيلوفر تو ، مادر داد است
گفتــــند كه هوشيدر ماه ، از تو بزادست
اينك رخ تو ، پايگه غصــــــه و ياد است
آن دشت پر از عشق ، كنون خانه‌ي باد است
                                                اي سور تو شيون ؛ هامون ستــــــرون
كو مژده‌ي پيروزي بهـــــــرام ظفرمند ؟
كو دست فريدون كه به ضحـــاك نهد بند ؟
كو موج خروشان سراسيمه‌ي چون قنـــد ؟
گرشاسپ ، كجا تخــــــم عدالت بپراكند ؟
                                              كو گرد تهمتن ؟ هامون ستــــــــرون
نيــزار تو ، ديگر به نظر ، رشك جنان نيست
آن بره‌ي ايزد به كنــــــار تو دوان نيست
دوشيزه‌ي بكري به كـــران تو ، چمان نيست
نيلـــــــــوفر آبي تو در آب عيان نيست
                                             خشكيــــــده به دامن ؛ هامون سترون
ديگر گز تو ، تيـــــر به چشم جهلا نيست
ياريگـــــــــر روز بد و رنج عقلا نيست
اميد رهايي ، ز كف شيــــــــر بلا نيست
سيمرغ ، دگر در غـــــم تنهايي ما نيست
                                              اي كشته‌ي بي تن ؛ هامـــــون سترون
چشمم به ره داد فــــــريدون ، كه بيايد
زنجير ، ز پاي همه شيران ، بگشــــــايد
ضحاك ستم را به خوشـــــي ، بند نمايد
در كوه دماونـــــــــد و برآن هيچ نپايد
                                             چون گرد تهمتن ؛ هامــــــون سترون
افسوس ، فريدون شده ترســـان و گريزان
ديوان سپيـــــــــد و سيه ظلم ، فراوان
آشفته ز توران بلا ، مهد دليـــــــــران
دل‌هاي همه غم‌زدگان ، ســــوي تو پويان
                                            آماده‌ي مردن ؛ هامــــــــون سترون
هر شب، به اميـــــد رخ فرداي تو تا كي ؟
غم‌ديده و دل‌بسته و شيــــداي تو تا كي ؟
بيهوده بسوزم به تمنـــــــاي تو تا كي ؟
تا كي به خيـــــــــال رخ زيباي تو تا كي
                                            اين ديده به روزن ؟ هامـــــون سترون
خامش منشين ، از همه ســـو، جوش بر آور
پر كن همـــــــه عالم ز صفاي در و گوهر
نيلــــــــــوفر رنگين ز دل خويش بر‌آور
هوشيــــــــدرمه‌چهــــره‌ي آزاده بپرور
                                              كن هديه به ميهن ؛ هامــــــون ستـــرون
امواج تو اينك ، ز ســــــرشك من و ما زاد
رفت آن همه زيبايي و اميــــــــد تو بر باد
آن قرعه‌ي نابـــــــــودي ، بر نام تو افتاد
زد بوسه ، لب مرگ، بر آن چهــــره‌ي ناشاد
                                                   در شادي دشمن ؛ هامــــــون ستـــــــرون
اندوه تو ، شــــــــادي ز دل آدميان ، برد
اميد رهايي به دل اهل جهــــــــان ، مرد
اشكم چو يخ اندر دل غمگين من افســـــرد
چشمان من از لحظه‌ي ديدار تو پژمـــــــرد
                                                  چون لاله به گلخن ؛ هامــــــــون ستـــرون
اميد من افسوس ، همه خواب و خيــــال است
آزادي اين ملت غم‌ديده ، محـــــــا ل است
از بار ستم ، قامت اين قـــــــوم ، هلال است
آن قامت چون ســرو كنون گشته چو دال است
                                                  از سردي بهمن ؛ هامـــــــــون ستــــرون
افسوس ، از آن آب گهر‌زاي تو ، افســـــــوس
افسوس ، از آن چهره‌ي زيباي تو ، افســـــوس
افسوس ، زنيلوفر بوياي تو ، افســــــــــوس
افسوس ، ز دوشيزه‌ي نازاي تو ، افســـــــوس
                                                     هامون ستـــــــرون ؛ هامون ستــــرون  

 

برگرفته از وبلاگ استاد باراني ؛ هامون سترون    http://hamoon-e-satarvan.blogfa.com/